Ohhey!

So I just remembered this blog’s still alive. I kinda sorta started blogging again somewhere else. So, if you’re interested in my adventures, you can click HERE for my new blog. See ya!

Oké, ik bedacht me net dat deze blog ook nog steeds in leven is. Maar ik ben een soortvan verhuisd. Dus als je nog geïnteresseerd bent in m’n avonturen, klik dan HIER voor m’n nieuwe blog. Bye!

>>> Ik verhuis een aantal artikels van deze blog naar White Blank Hysteria. Even copyright-wise. <<<

Hiatus!

Sorry voor mijn schitterende afwezigheid! Met de examens in aantocht heb ik helaas geen tijd om de boel bij te houden :/ dus ik zet de boel even op hiatus tot ergens eind mei.  Hopelijk zie ik jullie dan weer ^^ Mijn tumblr blijft nog wel semi-actief!

Heel veel succes met jullie examens/toetsweken/et cetera!

Music on Monday: Miles Kane – Come Closer

Soms ontdek je nieuwe muziekjes omdat je vrienden er hun mond er niet over houden (“OKE IK ZOEK EEN NUMMER OP. STFU nu, ik wil het over Elementary hebben!”). Miles Kane was er zo een. Ik had hem al eens op de radio gehoord, maar was ‘m weer vergeten. Tot ik hem (onder dwang) opzocht en vervolgens helemaal verslaafd raakte aan dit nummer. Enjoy!

Miles Kane
Colour of the trap, 2011

Short story #40

ss40

 

 
 
 

 

De kamer was donker. Met moeite wist dokter Bartens de bewoner te onderscheiden.
‘Hoe lang al?’
‘Vier maand? Ik ben de tel al lang kwijt geraakt. Een flinke tijd, in ieder geval,’ antwoordde de wachter.
‘Mh.’
Bartens maakte een aantekening.
‘En ze eet wel normaal? Regelmatige toiletbezoeken, menstruatie?’
‘Voor zover ik weet wel. Ze eet wat weinig, maar ze krijgt voldoende binnen.’
Bartens maakte opnieuw een aantekening.
‘Kan ik zo naar binnen, denkt u?’
De wachter haalde zijn schouders op.
‘Ik denk zo veel. Al zal ze u niet veel kwaad kunnen doen, zo slap als een vaatdoek. Ze heeft al minstens twee weken geen woord meer gezegd – geen woord meer kunnen zeggen.’
Bartens tuurde fronsend door het raampje. Ze zag er niet gevaarlijk uit.
‘Wanneer was haar laatste woedeaanval?’
‘Oh, lang geleden. De kamer zuigt alle energie uit haar. Zelfs zij moet zich op een gegeven moment overgeven. En dat moment is nu aangebroken.’
Bartens knikte. Hij had veel over haar gehoord. Veel, maar geen achternaam. Violeta. Violeta.
‘Zou u de deur voor mij open kunnen doen?’
De wachter knikte en toverde zijn sleutelbos tevoorschijn. Tien tellen later stond Bartens in de kamer. Achter hem viel de deur automatisch dicht. Hij had dit vaker gedaan. Dit was niets nieuws. Het eerste wat hem opviel, was het vuurrode haar van het meisje, dat ondanks haar gesteldheid leek te gloeien. Haar ademhaling was zwak, maar regelmatig. Nu nog wel.

Hij had geen hekel aan zijn beroep. Natuurlijk waren er prettigere manieren te bedenken om je steentje bij te dragen aan de maatschappij, maar je kunt niet alles hebben. Daarnaast bracht het ook een zekere vorm van dankbaarheid met zich mee. Vaak keken zijn patiënten zelfs naar zijn laatste bezoek uit. Hij was een verlosser, een brenger van vrede en rust, een hedendaagse Charon, die geen riemen maar medicatie gebruikte.
‘Violeta?’
Hij begon altijd met het uitspreken van de naam. Zachtjes, gemoedelijk. Hij had de tijd.
‘Violeta?’
Zelden reageerde een patiënt op de eerste keer. Ze waren te verzwakt. Daarom verhief hij zijn stem heel iets. Maar niet te veel. Een aantal keren had een patiënt tegengestribbeld, en deze patiënten kwamen ’s nachts nog altijd bij hem op bezoek. Hij wist wel beter. Je moest vriendelijk blijven, rustig blijven. Dan heb je hun vertrouwen. Het is als bij een jong konijntje: één verkeerde beweging en het beestje schiet weg. Nu was dit konijntje wel heel ziek.
Hij nam haar nog eens uitgebreid in zich op. Hij had Violeta één keer in actie gezien, al meer dan een jaar geleden. Ze was toen negentien, en had een ongekende kracht voor iemand van haar postuur en leeftijd. Haar lichaam straalde van de energie, en het was geen wonder dat de kamer er zo lang over had gedaan bij haar. Nu hij haar zo gebroken zag zitten, werd er voor het eerst in zijn carrière iets in hem losgemaakt. Een soort schuldgevoel. Violeta had nog zo veel voor zich gehad, maar in plaats daarvan was ze een van zijn patiënten geworden. En als je eenmaal in zo’n praktijk terecht gekomen bent, zul je het zonlicht nooit meer zien.

De kamer had het meeste werk voor Bartens al gedaan, wat zijn taak er dragelijker op maakte. Zijn patiënten waren van binnenuit al leeggezogen, stonden al op de rand. Het enige wat hij deed, was het verlossende duwtje geven. Het was een vorm van genade. Als hij het niet deed, zou de patiënt nog een maand zonder doel creperen in de kamer, met uiteindelijk alsnog het onvermijdelijke eind.

‘Violeta?’
Eindelijk kwam er een respons. Ze strekte haar hand heel iets naar hem uit. Bartens pakte hem vast. Hij was klein, fragiel, en toch voelde hij ergens de energie gloeien die zij altijd had uitgestraald. De dokter kneep er zachtjes in.
‘Het komt goed, Violeta. Ik ben er voor je. Over een half uurtje is het voorbij.’
Bartens zette zijn koffertje op de tafel en klikte hem open. Een sterk gif leek hem het verstandigst. Hij had haar hand niet alleen vastgepakt om haar gerust te stellen, hij wilde ook haar kracht voelen. En haar kracht was – zoals verwacht – nog steeds op de achtergrond aanwezig, zij het flink onderdrukt door de kamer en de medicatie. Haar lichaam, dat vroeger als conductor van de kracht had gediend, was veranderd in een kooi die de kracht had verzwakt. Opmerkelijk, hoe het lichaam zich tegen je kan keren. Bartens pakte het glas dat hij speciaal voor haar had meegebracht en zette het op tafel. Hij schonk Violeta verder geen aandacht. Ze was – zoals de wachter al zo scherp had opgemerkt – toch te zwak om hem iets te doen. Hij pakte een flesje gevuld met een groene vloeistof en een paar felroze pillen. Hij legde zijn aantekeningen ernaast, en stelde het gif voor haar samen. Toen hij zich oprichtte om het glas te pakken, greep hij mis, om daarna bijna van zijn stoel te vallen van schrik. Violeta had het glas in haar hand geklemd, en staarde hem met haar felgroene ogen aan. Ze keek dwars door zijn ziel en leek tegelijkertijd al ver heen te zijn. Haar gezicht was uitgemergeld, haar huid was lijkbleek. Bartens herinnerde zich hoe mooi ze vroeger geweest was. Niet alleen mooi in de zin van aantrekkelijk – bij haar ging het verder. Ze straalde een soort autoriteit uit die haar iets goddelijks gaf. Iedere man die haar gezien had, was op slag voor haar gevallen. En Bartens was geen uitzondering op die regel. Hij probeerde er een woord uit te persen, maar erg ver kwam hij niet. Ineens knapte het glas in haar greep, en Bartens maakte een sprongetje van schrik. Wat een hele prestatie is voor een zittende kerel met overgewicht. Voor hij het wist was Violeta over de tafel heen geklommen en drukte ze haar mond vol op de zijne. Violeta voelde zijn lichaam onder haar, dat langzaam verlamd raakte. Niet alleen door de schrik – de dodelijke injectie die ze in zijn hals had geramd had zeker geholpen. Ze zoog de energie uit hem en likte haar lippen af. Het lichaam van Bartens liet ze liggen. Dan had die arme wachter niet voor niets in deze vrieskou buiten een kuil gegraven.

Music on Monday: Kaizers Orchestra – Hjerteknuser

Vorig jaar deed ik mee met een uitwisseling naar Noorwegen. Toevallig was mijn uitwisselingsmaatje net als ik diehard fan van Muse. Ze raadde me het nummer ‘Hjerteknuser’ van de Noorse folkrockband Kaizers Orchestra aan, omdat ze dat ook zo’n geweldig nummer vond. En sindsdien deel ik haar mening en probeer ik hem aan zoveel mogelijk mensen te laten horen, want Kaizers is zo ontzettend ondergewaardeerd!

Kaizers Orchestra
Violeta Violeta Vol. I, januari 2011

Het grote Tumblr-woordenboek

Welkom in de wondere wereld van Tumblr! Voor een outsider is het vooral een hoop plaatjes en codetaal, voor de insider is het een anonieme uitlaatklep die gebruikt kan worden om je feels te dumpen, maar ook om je creatieve side te laten schitteren en de tijd die je moet wachten op de nieuwe aflevering van [insert serie here] te vullen. Allons-y!

Dit is hoe Tumblr eruit zou zien als het een land was. We missen alleen nog een Tom Hiddleston die op een roze eenhoorn achter de TARDIS aanrijdt. Bron: tumblr

Disclaimer: we verdiepen ons in deze studie alleen in de fandom-side van Tumblr-land. Voor de Andere Kant a.k.a. planeet Hipster moet je niet bij mij zijn, al zal het neerkomen op veel Starbucks en bandshirts van bands die ze niet kennen -nhgn-.

 ashsjdjsk: het resultaat van een wilde uithaal naar het toetsenbord, vaak gebruikt wanneer er niet te omschrijven gevoelens ervaren worden. Bijv.: “ashsjdjsk Ben Whishaw I hate your face.” [Vertaling: 'Och hemeltje, Ben Whishaw, jouw gezicht vertoont goddelijke randjes die stralen uit pure perfectie.']
– AU: “Alternate Universe”. Een alternatieve versie van bijv. een tv-serie, waarin iets anders gebeurt dan in het canon. Soms in de vorm van een crossover of door bijv. alleen de personages te nemen en die naar een ander fandom te verplaatsen. Bijv.: “AU: Harry Potter does become friends with Draco Malfloy and starts a career as the new Voldemort.”
 canon: zoals het in het origineel staat/on-screen gepresenteerd wordt. Bijv. “My ship became canon!” [vertaling: 'De personen van wie ik nu al drie seizoenen wil dat ze een romantische relatie ontwikkelen staan te bangen in het washok!']
– crossover: wanneer twee fandoms worden gekruist. Bijv. “Wholock” [Doctor Who+Sherlock BBC]
– dash(board): dat wat je ziet op de homepage van Tumblr als je ingelogd bent.
 fanboy: een mannelijke variant van de fangirl.
 fandom: een (virtuele) gemeenschap rond een bepaalde serie, film, boek of band. Het kan er nogal heftig aan toe gaan binnen een fandom, vooral wanneer de seizoensfinale van een serie net gezien is. Je bent gewaarschuwd. Daarnaast zijn sommige leden van het fandom nogal – eh - enthousiast. De vier ‘core fandoms’ zijn Doctor Who, Sherlock, the Avengers en Supernatural. 
 fanfic(tion): een verhaal geschreven door leden van het fandom waarin het verhaal en/of de personages uit een film, boek, serie, etc. als uitgangspunt genomen wordt. Sommige fanfics zijn behoorlijk slecht en draaien vooral om de handelingen die de personages doen (deze handelingen zijn vaak 18+), maar er staan ook een paar ontzettend goede fics online. Alone on the Water bijvoorbeeld is een geweldig goed Sherlock-fanfic dat me meer heeft geraakt dan menig ‘proper’ boek.
 fangirl: een (meestal vrouwelijk) lid van een bepaald fandom. 
 feels: “feelings”. Iedere fangirl(/-boy) lijdt eraan en Kleenex ziet vanwege eerdergenoemde feels de omzet flink stijgen wanneer de seizoensfinale van een serie uitgezonden wordt. Bijv. “EHRMAIGAWDDD FEEEEEELS!!!!!1!” [vertaling: 'Jeetje, dit bezorgt mij niet te omschrijven emoties en ik weet niet wat ik ermee aan moet!']
 OTP: “One True Pairing”. Twee mensen (/mens+ding/ding+ding) die met elkaar het ultieme ship vormen. Vaak worden de namen van de leden van het pairing samengetrokken. Bijv. “Omg Johnlock is my OTP!” [vertaling: 'Hemeltje, het zou geweldig zijn als John Watson en Sherlock Holmes een niet-platonische relatie begonnen!']
– ship: een romantische relatie die (nog) niet canon is. To ~: het aanmoedigen van een bepaald ship.

Bij twijfel over woordbetekenis raadt ons onafhankelijke onderzoeksteam je aan om je rijke fantasie te gebruiken, of eventueel Google of Urban Dictionary raad te plegen.

Dit is hoe mijn dashboard eruit ziet. Ik heb het aantal followers gewist, aangezien de Tumblr-wetten ons voorschrijven dat wij dit niet met de buitenwereld moeten delen maar voor onszelf moeten houden. Eén van die geweldige dingen aan Tumblr: het maakt niet uit hoe lang je er al op zit, of hoe veel volgers je hebt.

Dit is hoe mijn dashboard eruit ziet. Ik heb het aantal followers gewist, aangezien de Tumblr-wetten ons voorschrijven dat wij dit niet met de buitenwereld moeten delen maar voor onszelf moeten houden. Eén van die geweldige dingen aan Tumblr: het maakt niet uit hoe lang je er al op zit, of hoeveel volgers je hebt.

Tumblr is echt een heerlijke site, vooral als je net als ik fangirl’t over dingen die niet ontzettend mainstream zijn in je nabije omgeving (omg hipster!). De humor binnen de fandoms is over het algemeen geweldig, je hebt altijd iemand om tegen te praten over je feels en je kunt de lege uurtjes waarin je wacht op die nieuwe aflevering van Sherlock vullen met Sherlock-gerelateerd vermaak zonder The Reichenbach Fall voor de achtste keer aan te zetten.

Ik ben zelf ook op Tumblr te vinden.