Films met de hebberigheidsfactor: 2013 special

2012 was een goed jaar in het filmland met films als de Hobbit, de Hunger Games, de Avengers en Cloud Atlas. 2013 ziet er echter ook veelbelovend uit. Welke films de hoogste hebberigheidsfactor hebben, wat mij betreft?
Naamloos-2_bewerkt-12

Lees verder

De beste film van 2012: Cloud Atlas

Mijn liefde voor Cloud Atlas is haast niet in woorden te bevatten, maar ik zal een dappere poging doen tot.

Bron: geekleagueofamerica.com

Eén van de redenen waarom het zo lastig is uit te leggen waarom ik zo veel van Cloud Atlas hou, is het ontzettend ingewikkelde plot. Merde, one does not simply explain Cloud Atlas. De officiële samenvatting luidt als volgt:

“An exploration of how the actions of individual lives impact one another in the past, present and future, as one soul is shaped from a killer into a hero, and an act of kindness ripples across centuries to inspire a revolution.”

Het verhaal bestaat uit zes verschillende verhalen, die allemaal op een andere manier worden verteld en in verschillende genres kunnen worden ingedeeld. Ze spelen zich in verschillende momenten in de geschiedenis en toekomst af. We hebben (in chronologische volgorde):
The Pacific Journal of Adam Ewing, 1849, de Stille Oceaan. Over Adam Ewing, een advocaat die vanwege zaken meereist met de Prophetess, een koopvaardijschip.
Letters from Zedelghem, 1931, Cambridge en Edinburgh. Over Robert Frobisher, een jonge componist die als ameunensis werkt voor de beroemde Vyvyan Arys. Hij vertelt zijn verhalen aan de hand van brieven aan zijn geliefde Rufus Sixsmith.
Half-Lifes: the First Luisa Rey Mystery, 1975, San Fransisco. Over Luisa Rey, een jonge journaliste die de oudere Rufus Sixsmith toevallig ontmoet. Hij is nu een kernfysicus die haar vertelt over een samenzwering over de veiligheid van een kernreactor betreft. Luisa zet alles op alles om het geheim volledig te ontrafelen.
The Ghastly Ordeal of Timothy Cavendish, 2012, UK. Over Timothy Cavendish, een bejaarde uitgever die door een misverstand wordt opgesloten in een bejaardentehuis.
An Orison of Sonmi~451, 2144, Neo Seoul (Korea). Over Sonmi~451, een kloon die werkt voor Papa Song’s. Ze raakt betrokken bij verzetsstrijders die haar de schokkende waarheid over de kloons onthullen.
Sloosha’s Crossin’ an’ Ev’rythin’ After, 106 winters na The Fall, Hawaii. Over Zachry, een stamlid van een primitieve bevolking. Hij wordt bezocht door Meronym, lid van de ‘prescients’, met wie hij een gevaarlijke tocht over het postapocalyptische Hawaii maakt.

Robert Frobisher. Bron: aceshowbiz.com

Deze zes verhalen worden met elkaar verbonden door acties van de personages, woorden, muziek … Robert Frobisher leest het dagboek van Adam Ewing, Luisa Rey gaat op zoek naar ‘The Cloud Atlas Sextet’, het stuk dat Robert gecomponeerd heeft. Cavendish leest het manuscript van The First Luisa Rey Mystery – maar er zitten ook veel subtielere verbindingen tussen de verschillende verhalen die het motto van de film, “Everything is connected”, op een geweldige manier weerspiegelen.

Cloud Atlas is één groot feestje voor de hersenen, onder begeleiding van prachtige muziek, geweldige quotes en indrukwekkend acteerwerk. Het zit grafisch ontzettend mooi in elkaar – dus mocht je niets van de film begrijpen, dan kun je altijd nog gewoon rustig gaan genieten van het scherm met het brein op 0. De verschillende verhalen vormen als een soort mozaïek één geheel en de verschillende genres zorgen voor een verfrissend effect zonder dat het stoort. Sterker nog: je vliegt door de 172 minuten heen, omdat je je steeds maar afvraagt hoe de eindjes bij elkaar zullen komen en wat er met de anderen gaat gebeuren. Zes strakgespannen spanningsbogen in één film, petje af.

Het is een geweldige mindfuck, met niet één boodschap of kern maar minstens een stuk of tien. Deze film staat in mijn top drie favoriete films aller tijden, en wat mij betreft op nummer 1 van 2012. Ja – zelfs boven de Hobbit, de Dark Knight en de Avengers.

Check hier de trailer:

Cloud Atlas draait nu in de bioscoop en is vanaf 5 februari te koop op Amazon

Short story #39

ss39

Het kan zijn dat je deze al kent. Ik heb hem namelijk al eens ingestuurd voor een schrijfwedstrijd op Girlscene. Maar ik vond het zonde om hem alleen daar te laten staan, verstopt tussen de reacties en topics. Opbouwende kritiek is altijd welkom!

***

De trein raasde door het glooiende landschap. Mijn horloge stond stil, de coupé was leeg, en ik las de krant van gisteren – of was het eergisteren? Niet alleen mijn horloge stond stil – de tijd stond stil. In mijn gedachten speelde ik met het bijzondere contrast tussen de tijd binnen deze coupé, de stilstand, en de constante vooruitgang van de trein. De eerste die de eeuwigheid verbrak was een oud vrouwtje met een etenswarenkar.
“Iets te eten, liefje?”
Ik had geen honger, dus bestelde een kopje koffie. Zwart, met twee klontjes suiker.

You’re waiting for a train

Ik liet mijn koffie een beetje afkoelen, en probeerde zo de tijd te peilen. De koffie zat in een papieren bekertje. Het bekertje stond op het houten tafeltje in het midden van de coupé. De coupé die ik voor mezelf had. Ik dronk mijn koffie. De bitterzoete smaak gaf me direct energie. Sommige mensen beweren dat het door iets anders komt – een bepaald stofje in de koffie. Ik geloofde dat het om de smaak ging. De smaak, in combinatie met de perfecte temperatuur.

A train that will take you far away

Het zou helpen als ik wist waar ik was – hoe ver het nog was. Hoe lang het nog zou duren voor ik bij het eindstation zou zijn. In één van mijn koffers had ik mijn favoriete boeken ingepakt. Ik wist alleen niet meer welke koffer het was, en kon mezelf er niet toe zetten nu te zoeken – deels uit angst om net in de weer te zijn met die koffers als de trein dan eindelijk stopte.

You know where you hope this train will take you

De koffie was op. Ik trommelde op het tafeltje, zoekend naar vermaak. Afleiding. Mijn gedachten cirkelden om de eindbestemming. Hoe lang zou het nog duren? Het landschap bleef onveranderd. De krant van gisteren – of eergisteren? – lag naast me op de bank. Op het vrouwtje na, had ik niemand meer gezien. Niemand op de gang die langsliep, op zoek naar het toilet. Ook het geluid van stemmen ontbrak. Het raampje in de coupédeur was half opengedraaid, maar ik hoorde niets dan het geraas van de trein. Het geluid van de vooruitgang, zonder eindpunt. Haast zonder beginpunt. Ik was niet alleen mijn gevoel van tijd verloren – het leek alsof ik hier altijd al geweest was. Ik kon me niet herinneren hoe ik in de trein terecht gekomen was, met wie ik hier was geweest, hoe lang ik hier al onbeweeglijk zat. Zelfs van de krant, met de nietszeggende datum, wist ik niet hoe ik eraan gekomen was.

but you don’t know for sure

De twijfel begon aan me te knagen. Eerst was het zwakjes op de achtergrond aanwezig, als ruis bij de radio, en toen sloeg het in één keer toe en beving me, hield me in zijn greep. Verstikte me. Ik kuchte, en probeerde het nare gevoel van me af te schudden. Ik stond op. De trein raasde rustig door. Ik klom op de bank. De trein maakte voor het eerst in tijden een lichte bocht naar links. Ik trok een van de kleinere koffers van het bagagerek. De trein schokte, en ik moest moeite doen mijn evenwicht te bewaren. Uit het gewicht van de koffer leidde ik af dat ik waarschijnlijk in één keer de goede te pakken had, en toen ik hem opende bleek mijn voorgevoel juist. Ik pakte een boek van stapel, zonder echt op de titel te letten – ik wist toch dat het een van mijn favorieten was – en sloeg hem open. Ik werd direct in het verhaal gezogen.

But it doesn’t matter

Het verhaal leidde me af van mijn zorgen. Ik had mijn favoriete personages om me heen, die ronddansten door mijn fantasie in werelden die in de realiteit nooit geschapen zouden kunnen worden. Woorden aaneengeregen tot zinnen. Zinnen die het verhaal lieten oprijzen voor mijn ogen. Het voelde alsof ik zelf door tochtige torenkamertjes rende, alsof ik het was die toekeek vanuit een hoekje in de balzaal hoe prinsen en prinsessen met elkaar door de ruimte zweefden. Het verhaal nam me mee, verder weg dan de trein me ooit zou kunnen brengen. En toch was de bestemming in het boek bekend.

How can it not matter to you where that train will take you?

De deur van de coupé zwaaide open. Opnieuw schokte de trein, waardoor mijn koffer bijna van de bank afviel. De jongen in de deuropening had er geen moeite mee, en bleef rustig staan. Ik keek op, en herkende het gezicht van de persoon die nog meer voor me betekende dan het boek – die mijn zorgen niet alleen wegnam, maar me vervulde met een gelukzalig gevoel. Zijn aura straalde puur goud, alsof hij niet van hier was. Alsof hij meer was dan zijn aardse zelf, alsof hij van binnenuit gestuurd werd door een goddelijke kracht die de ruimte vulde en me meer energie gaf dan alle koffie op de wereld toe in staat was. Genoeg energie om de eeuwigheid te doorstaan.
“Jon,”
Jon wierp een blik op zijn – werkende – horloge.
“Ariadne,”

Because you’ll be together.

Merrrrrry Christmas!

Hi all! Ik hoop dat jullie allemaal hele fijne kerstdagen zullen hebben :D vergeet vanavond niet om rond 18.15 BBC1 aan te zetten voor de Doctor Who Christmas Special!

[sorry voor de overdosis aan gifs, ik kon niet kiezen – bron beeld: tumblr]

Ontgroend: The Walking Dead

Ont•groen•en -groende, h -groend iets voor het eerst ervaren/doen. Waarin ik kijk naar de pilot zo’n serie waarvan iedereen al lang in seizoen vier is, maar die bij mij nog altijd op de meterslange TO WATCH-lijst staat. Dit keer: postapocalyptisch drama The Walking Dead!

“Rosalieee, ga nou The Walking Dead kijken!” “Hé Roos, heb je nou al TWD gezien?” en “Nu het vakantie is kun je mooi met seizoen 1 beginnen!” … een greep uit de opmerkingen over de zombieserie die ik de afgelopen weken heb moeten aanhoren. Het lijkt wel een plaag als de zombies in de serie: ineens kijkt iedereen het and they can’t possibly shut up. Na wederom een gefaalde apocalyps lijkt het me hoog tijd om TWD te ontgroenen, allons-y!

Bron: stuffpoint.com

SWEET MOTHER OF GODTISS HIMSELF WAT IS DEZE SERIE ENG. Ik geloof niet dat ik ooit meer verscheurd werd tussen ‘verder kijken!’ en ‘nooos zet uit, we krijgen nachtmerries!’. Supernatural is hier niets bij.

Politieagent Rick Grimes waakt op uit zijn coma in een verlaten ziekenhuis. Al snel blijkt dat het een invasie van zombies was, die de hele stad heeft geïnfecteerd. Zijn familie, vrienden: iedereen is weg. Tijdens zijn tocht naar zijn oude huis ontmoet hij twee mede-overlevenden, die hem op de hoogte brengen van de ins en outs van deze zombie-apocalyps. Hij brengt de nacht bij hen door en sleept hen de volgende dag mee naar zijn huis. Hij is ervan overtuigd dat zijn vrouw en zoon nog leven en vastbesloten hen te vinden.

De basis is simpel: actie, monsters, held die de jonkvrouw in nood (en z’n zoon) gaat redden. Fin. Maar zoals bij alle verhalen gaat het om de manier waarop, En het waarop van The Walking Dead is behoorlijk sterk, spannend en interessant. Eén van de engste dingen aan TWD is de constante spanning vanwege een eventueel schrikmoment. Ik zat zestig minuten lang op het puntje van mijn stoel, klaar om de kamer uit te sprinten, mocht er ineens een zombie uit het beeldscherm kruipen – overbodig is het te vermelden dat dit uiteindelijk niet gebeurd is. Na een half uurtje wen je ook wel aan het rare gerochel en de overdosis foundation van de ‘Walkers’ waardoor de zombies een stuk minder eng en OMG zijn, wat het kijkplezier in bepaalde mate bevordert. De constante spanning waarbij je je opvreet is leuk voor even, maar daarna wil je ook gewoon even rustig kunnen ademhalen terwijl de ladies en gents op het scherm het vuile werk opknappen.

Bron: kenholic.com

Voorspelling voor 01×02: meer foundation, nepbloed en crepeerde zombies, waarvan er eventueel een paar platgewalst zouden kunnen worden door de tank, mochten we die weer aan de praat krijgen. Rick wordt gered door Mr “Hey you, in the tank – cosy in there?” en vervolgt zijn tocht op zoek naar zijn vrouw en zoon.
Voor herhaling vatbaar: TWD is een goede serie. Dat staat vast. Maar of het ook mijn serie is, daar ben ik nog niet helemaal van overtuigd. De zombies vormen over het algemeen niet bepaald een intelligent gezelschap, wat de kans op een diepgaand dialoog ook aanzienlijk vermindert. Daarnaast handelen ze uit een soort instinct in plaats van een verlangen naar ABSOLUTE WORLD DOMINTION, iets waar mijn voorkeur toch meer ligt.
Eindoordeel: ★★★✩