Recensie: The Help

Wasn’t that the point of the book? For the women to realize. We are just two people. Not that much separates us. Not nearly as much as I’d thought.

The Help (in het Nederlands Een Keukenmeidenroman) is zo’n boek waarvan ik zou willen dat ‘ie op de lijst verplichte literatuur kwam. Want mijn hémel, wat is dit een ijzersterk boek.

Katheryn Stockett neemt ons mee naar het Jackson, Mississippi van 1962 en vertelt hier het verhaal van drie bijzondere vrouwen. Skeeter, (tot grote spijt van haar moeder) nog steeds single en rond de vierentwintig, heeft één passie: schrijven. Als haar vriendin Hilly vertelt over haar plan om een soort fonds op te richten waardoor de hulp vanaf nu een apart toilet voor alleen zichzelf krijgt, realiseert Skeeter zich hoe vreemd deze verhoudingen eigenlijk wel niet zijn. Ze vat het plan op om een boek te schrijven vol waargebeurde verhalen van hulpen in de huishouding. Samen met Aibileen, de hulp van haar vriendin Elizabeth, begint ze een bijzonder avontuur waarin ze een boek schrijft waarmee ze meer op het spel zet dan vriendschap.

Het boek kwam wat moeizaam op gang. Ik wist dat het een ontiegelijk mooi boek was, en eerlijk gezegd was het alleen die gedachte die me door de eerste paar hoofdstukken wist te slepen. De stukken van Minny, en vooral van Aibileen, zijn geschreven in hun accent wat heel erg wennen is in het begin. Maar naarmate het verhaal vordert en je meer en meer gewend bent geraakt aan hun POV kom je in de overbekende NEE-ik-leg-dit-boek-niet-weg-fase. Dat gevoel dat je het laatst had tijdens het lezen van Harry Potter and the Deatly Hallows. Op een gegeven moment veranderde het boek een beetje in een soort verlengstuk van mezelf. Waar Rosalie was, was de gele pocket. Aan de ontbijttafel tussen de happen cruesli door, in bad (wat geresulteerd heeft in ietwat gekreukelde pagina’s) en op die zeldzame momenten waarop ik opstond om wat te drinken te pakken vormde ik al lezend een gevaar voor de rest van het gezin.

Een ander probleem waarop ik stuitte was toen ik het boek uit had. Het maakt niet uit welk boek in nu opensla, het voelt allemaal leeg. Zinloos. Onbelangrijk. The Art of Fielding ligt nu al een week op m’n nachtkastje te schreeuwen dat het gelezen wil worden, maar het lukt me niet. De manier waarop Kathryn Stockett zo’n serieus probleem heeft weten te vangen in deze 453 pagina’s is overweldigend, en ze mag oprecht trots zijn op dit debuut. Ik kan alleen maar hopen dat ze ons zal verblijden met meer werk (voornamelijk omdat ik nu niets meer te lezen heb, potdorie!). Als laatste redmiddel ben ik Harry Potter maar weer gaan lezen, een boek dat me altijd op weet te peppen. Maar deze keer doet zelfs Harry lang over de genezing van mijn arme fangirl-gevoelens.

Terug naar het verhaal an sich. Stockett heeft een paar geweldige karakters neergezet. Miss Hilly en Miss Leefolt zijn zo ontzettend menselijk dat ik ze haast naast me op de bank had zitten. De verhoudingen tussen blank en gekleurd, en dan met name tussen hulp en werkgever, is ontzettend goed uitgewerkt, evenals de relaties van de karakters onderling. Bijna ieder karakter heeft iets waarvoor je hem of haar keihard in het gezicht zou stompen, en iets waar je alleen maar van kan houden. Ongelooflijk.

De afwisseling tussen de verschillende POVs van de personages is niet verwarrend, zoals in veel andere verhalen, maar juist verfrissend. Het geeft je een veel beter beeld van de motivatie van de karakters. Minny neemt nooit een blad voor haar mond en kan dingen heerlijk omschrijven wat het verhaal een zekere luchtigheid geeft en Aibileens relatie met Mae Mobley, het meisje voor wie ze momenteel zorgt, biedt een kijkje achter de schermen bij de ‘keukenmeiden’ en laat zien wat een bijzondere relatie ze eigenlijk krijgen met het kind. Ze zijn veel meer dan alleen een babysitter. Miss Skeeter haar hoofdstukken waren voor mij het meest herkenbaar, wat dan weer opwoog tegen al de ‘volwassenheid’ van de andere personages.

Het verhaal is iets compleet anders dan de verhalen die ik normaal gesproken lees, maar dat maakte niet dat ik er minder van genoten heb. Ik kan dit boek praktisch iedereen aanraden. Dus, hup naar Bol of de bieb en lezen die hap. Je zult er geen spijt van krijgen.

Eindoordeel: ★★★★✩