Short story #39

ss39

Het kan zijn dat je deze al kent. Ik heb hem namelijk al eens ingestuurd voor een schrijfwedstrijd op Girlscene. Maar ik vond het zonde om hem alleen daar te laten staan, verstopt tussen de reacties en topics. Opbouwende kritiek is altijd welkom!

***

De trein raasde door het glooiende landschap. Mijn horloge stond stil, de coupé was leeg, en ik las de krant van gisteren – of was het eergisteren? Niet alleen mijn horloge stond stil – de tijd stond stil. In mijn gedachten speelde ik met het bijzondere contrast tussen de tijd binnen deze coupé, de stilstand, en de constante vooruitgang van de trein. De eerste die de eeuwigheid verbrak was een oud vrouwtje met een etenswarenkar.
“Iets te eten, liefje?”
Ik had geen honger, dus bestelde een kopje koffie. Zwart, met twee klontjes suiker.

You’re waiting for a train

Ik liet mijn koffie een beetje afkoelen, en probeerde zo de tijd te peilen. De koffie zat in een papieren bekertje. Het bekertje stond op het houten tafeltje in het midden van de coupé. De coupé die ik voor mezelf had. Ik dronk mijn koffie. De bitterzoete smaak gaf me direct energie. Sommige mensen beweren dat het door iets anders komt – een bepaald stofje in de koffie. Ik geloofde dat het om de smaak ging. De smaak, in combinatie met de perfecte temperatuur.

A train that will take you far away

Het zou helpen als ik wist waar ik was – hoe ver het nog was. Hoe lang het nog zou duren voor ik bij het eindstation zou zijn. In één van mijn koffers had ik mijn favoriete boeken ingepakt. Ik wist alleen niet meer welke koffer het was, en kon mezelf er niet toe zetten nu te zoeken – deels uit angst om net in de weer te zijn met die koffers als de trein dan eindelijk stopte.

You know where you hope this train will take you

De koffie was op. Ik trommelde op het tafeltje, zoekend naar vermaak. Afleiding. Mijn gedachten cirkelden om de eindbestemming. Hoe lang zou het nog duren? Het landschap bleef onveranderd. De krant van gisteren – of eergisteren? – lag naast me op de bank. Op het vrouwtje na, had ik niemand meer gezien. Niemand op de gang die langsliep, op zoek naar het toilet. Ook het geluid van stemmen ontbrak. Het raampje in de coupédeur was half opengedraaid, maar ik hoorde niets dan het geraas van de trein. Het geluid van de vooruitgang, zonder eindpunt. Haast zonder beginpunt. Ik was niet alleen mijn gevoel van tijd verloren – het leek alsof ik hier altijd al geweest was. Ik kon me niet herinneren hoe ik in de trein terecht gekomen was, met wie ik hier was geweest, hoe lang ik hier al onbeweeglijk zat. Zelfs van de krant, met de nietszeggende datum, wist ik niet hoe ik eraan gekomen was.

but you don’t know for sure

De twijfel begon aan me te knagen. Eerst was het zwakjes op de achtergrond aanwezig, als ruis bij de radio, en toen sloeg het in één keer toe en beving me, hield me in zijn greep. Verstikte me. Ik kuchte, en probeerde het nare gevoel van me af te schudden. Ik stond op. De trein raasde rustig door. Ik klom op de bank. De trein maakte voor het eerst in tijden een lichte bocht naar links. Ik trok een van de kleinere koffers van het bagagerek. De trein schokte, en ik moest moeite doen mijn evenwicht te bewaren. Uit het gewicht van de koffer leidde ik af dat ik waarschijnlijk in één keer de goede te pakken had, en toen ik hem opende bleek mijn voorgevoel juist. Ik pakte een boek van stapel, zonder echt op de titel te letten – ik wist toch dat het een van mijn favorieten was – en sloeg hem open. Ik werd direct in het verhaal gezogen.

But it doesn’t matter

Het verhaal leidde me af van mijn zorgen. Ik had mijn favoriete personages om me heen, die ronddansten door mijn fantasie in werelden die in de realiteit nooit geschapen zouden kunnen worden. Woorden aaneengeregen tot zinnen. Zinnen die het verhaal lieten oprijzen voor mijn ogen. Het voelde alsof ik zelf door tochtige torenkamertjes rende, alsof ik het was die toekeek vanuit een hoekje in de balzaal hoe prinsen en prinsessen met elkaar door de ruimte zweefden. Het verhaal nam me mee, verder weg dan de trein me ooit zou kunnen brengen. En toch was de bestemming in het boek bekend.

How can it not matter to you where that train will take you?

De deur van de coupé zwaaide open. Opnieuw schokte de trein, waardoor mijn koffer bijna van de bank afviel. De jongen in de deuropening had er geen moeite mee, en bleef rustig staan. Ik keek op, en herkende het gezicht van de persoon die nog meer voor me betekende dan het boek – die mijn zorgen niet alleen wegnam, maar me vervulde met een gelukzalig gevoel. Zijn aura straalde puur goud, alsof hij niet van hier was. Alsof hij meer was dan zijn aardse zelf, alsof hij van binnenuit gestuurd werd door een goddelijke kracht die de ruimte vulde en me meer energie gaf dan alle koffie op de wereld toe in staat was. Genoeg energie om de eeuwigheid te doorstaan.
“Jon,”
Jon wierp een blik op zijn – werkende – horloge.
“Ariadne,”

Because you’ll be together.

3 thoughts on “Short story #39

  1. Ik had hem al gelezen (pfoe, nu lijk ik net een stalker op GS), hij blijft… Wat aparts hebben wat ik niet helemaal kan bevatten. Iets mysterieus. (Desondanks) erg mooi.

    • Haha ja als je actief bent op GS is die kans nog best wel groot, ik hoorde van meer mensen die niet meededen dat ze hem hadden gelezen. Dankjewel (:

Reacties zijn gesloten.